Every little thing they did was magic

Við Fríða sáum Police spila í kvöld. Ég hef bara þrennt að segja:

• Ro.
  
• Sa.
  
• Legt!
  

Fleiri orð á ég eigi í fórum mínum.

Ó mæ godd!

Í dag er 17. júní og allir Íslendingar fagna sjálfstæði þjóðarinnar í rigningunni, nema ef til vill þeir óframsýnu menn sem vildu halda sambandi við Dani á fyrri hluta 20. aldar. Til að halda upp á daginn með réttum hætti létu Íslendingar í Texas rigna á sig, rétt eins og þeir væru staddir á miðju Lækjartorgi.

Í dag er líka haldið upp á Father's Day í Amriku og voru gjafirnar ekki af verri endanum. Fyrsta gjöfin barst í gær frá Steve félaga sem lét af hendi rakna forláta Glasgow Celtic skyrtu. Ég skuldaði honum bjórtunnu eftir veðmál um hvort Liverpool eða Chelsea yrðu ofar í deildinni síðasta keppnistímabil og ekki var fyrr búið að afhenda tunnuna en að búið var að veðja um næsta tímabil líka.

Næsta gjöf var frá Bjarnanum. Hann spilaði síðasta leikinn á sínu tímabili í dag og hefur önnur eins frammistaða ekki sést síðan í bikarúrslitaleik Liverpool og Everton þegar Ronnie Whelan lék upp allan völlinn og gaf snilldarsendingu fyrir markið, beint á Ian Rush, sem þrumaði boltanum snyrtilega í fjærhornið framhjá Bobby Mimms. Strákurinn spilar venjulega í vörn en hann lét það ekki stöðva sig í að skora þrjú mörk og stjórnaði spilinu eins og herforingi. Að gleðja pabba sinn með slíkum hætti er auðvitað ekki hægt að meta til fjár.

Aðalgjöfin kom svo alveg óvænt og óvart. Eftir leikinn þurfti pabbinn að fara í barnageymsluna þar sem Ketill var að líta eftir minnsta bróður sínum og þá gekk framhjá maður í Liverpool-æfingagalla og það tók ekki margar sekúndur að átta sig á að þar var enginn annar á ferð en Ronnie Whelan sjálfur!


Bloggari áttar sig á að hann hefur séð herra Whelan.

Ó mæ godd! Meðan allir héldu upp á Ian Rush og Kenny Dalglish var Ronnie Whelan alltaf í uppáhaldi hjá mér. Ég veit ekki hvers vegna það var en kannski voru það ótrúleg þrumuskotin langt utan af velli eða öryggið sem hann skapaði á miðjunni. Hver veit? Hvað átti nú til bragðs að taka? Jú, besta ráðið var að ná í þjálfarann hans Bjarna og spyrja hann hvort hann vissi til þess að Liverpool væri með eitthvað gigg í gangi á svæðinu og hvort þetta gæti virkilega verið Ronnie sjálfur. Það stóð heima og þjálfarinn, Patrick, vildi endilega hitta manninn því þeir eru báðir frá Írlandi og Patrick sagðist hafa átt samskipti við hann á árum áður. Þetta var fullkomin afsökun til að abbast upp á manninn.


Ronnie gleðst yfir að sjá tryggan aðdáanda.

Ég fór með krakka- og konuskarann til fundar við hetjuna og átti stutt spjall við hann. Hann er hér til þess að halda þjálfaranámskeið og eflaust til þess að njósna um leikmenn fyrir Liverpool. Hann sagði mér að því miður væru þeir ekki að leita að neinum 37 ára en að hann væri til í að líta á þá yngri eftir fáein ár.

Því miður tókum við ekki almennilega myndavél með og það hefði óneitanlega verið skemmtilegra að vera í Liverpool-peysunni en það spillti samt ekki gleðinni fyrir stóra barninu.


Ketill Dalglish, Ronnie Whelan, Gummi Gillespie, Anton Kennedy og Bjarni Venison.

Ný húshjálp

Heimilinu hefur borist húshjálp frá Íslandi í formi hr. Ketils. Hann var sendur með hraðpósti frá Keflavík til Baltimore síðasta miðvikudag þar sem hann sló upp búðum og áði eina nótt. Katli til aðstoðar í Baltimore var Eric víkingur en hann vann sér frægð fyrir matseld sína á Ruby Tuesday í Skipholti áður en hann flutti aftur til Bandaríkjanna. Ketill hélt svo ferðinni áfram á fimmtudagsmorgni og lenti hér í besta ríki BNA um hádegisbil. Hann var afar hress og vel á sig kominn enda bárust fregnir af því að uppistaðan í fæði í Baltimore hefði pizza og kleinuhringir, allt samkvæmt óskum ferðalangs.

Ketill er þegar farinn að sinna daglegum verkefnum. Mest hefur verið að gera hjá honum við að hjálpa bróður sínum við að sigrast á alls kyns ófétum og vonduköllum sem eru nauðsyn í hverjum tölvuleik. Hann hefur einnig tekið að sér yngstabróðurgæslu og stendur sig býsna vel þar. Það er ekki að sjá að neinar skemmdir hafi orðið á Antoni í umsjá bróður síns. Bráðum kemur þó að aðalverkefninu sem er að klára að bera á grindverkið. Byrjað var á því verki í febrúar eða mars en hefur ekki tekist að ljúka sökum votviðris. (Ef mér skjöplast ekki er votviðri íslensk þýðing á enska orðinu lazyness.)

Nú er ekki lengur til setunar boðið því húsfrúin er að rífa alla frá tölvum og út í göngutúr svo að fjölskyldan verði falleg og í góðu formi þegar hún kemur til Íslands í lok júní að magna stuðið.


Þessir fituhlunkar þurfa að legga af áður en þeir geta látið sjá sig á Íslandi.

Ái!

Það var mikill andlegur verkur að horfa á úrslitaleikinn í Meistaradeildinni milli Liverpool og ítölsku smjörhausanna síðasta miðvikudag. Það er fyrst núna að ég get hugsað um þetta án þess að rífa skegg mitt og hár. Það er óþarfi að rifja upp úrslitin en látum nægja að segja að við bíðum spennt eftir hagstæðari úrslitum á næsta keppnistímabili.

Keppnistímabilið í Óld Bojs deildinni í héraðinu hélt áfram þennan sama miðvikudag og það endaði líka með miklum verk þótt hann hafi verið meira líkamlegur. Ótrúlegur sprettur til baka í vörn endaði með því að marki var bjargað en baki var fórnað eftir leikfimiæfingar sem henta ekki fólki sem er komið hættulega nálægt fertugu. Varnarmaðurinn sterki spilaði ekki meira eftir það og taldi að góð hvíld þá um kvöldið myndi binda enda á þjáningarnar en sú varð ekki raunin. Raunirnar urðu mun meiri og endingarbetri.

Ég vaknaði um miðja nótt og hélt helst að einhver hefði stungið mig hnífi í bakið en mundi þá eftir mínum eigin klaufaskap fyrr um kvöldið. Ég mátti mig ekki hræra fyrir verkjum og komst með naumindum í vinnu um morguninn. Þar versnaði þetta allt saman og fyrir rest gat ég ekki lengur snúið höfði eða hreyft það mikið á annan hátt. Það er enginn skortur á ráðleggingum samstarfsfólks þegar svona ástand kemur upp og eitt af því sem var ráðlagt var að fara til kírópraktors. Einn slíkur var til í tuskið á fimmtudagseftirmiðdag og því var ákveðið að reyna það. Ég hef ekki prófað slíka þjónustu áður en hef heyrt sögur af hroðalegum aðförum og enn verri hljóðum sem stíf bein og liðir gefa frá sér. Engu hefur verið logið um það.

Meðferðin fólst í pappírsvinnu sem virtist aldrei ætla taka enda, röntgenmyndatöku og einhverskonar rafmagnstæki sem var lýst fyrir mér á þann hátt að ég trúi því að ef það væri eitthvað fullkomnara og frábærara mætti enda hungur í heiminum með því. Síðan var röntgenmyndasýning og í framhaldi af því nokkuð óþægilegt nudd. Klykkt var svo út með hinu eiginlega kíróprakti. Ef ég hefði ekki óskað eftir þessu sjálfur og borgað fyrir hefði ég líklega kært manninn fyrir líkamsárás. Ég var togaður og teygður og beyglaður og beygður og við hvert kíróprakt hélt ég að nú hefði brotnað bein eða eitthvað verið rifið úr sambandi. Ekkert slíkt gerðist þó og eru hljóðin greinilega versti parturinn af þessu. Maðurinn hefur augljóslega gert eitthvað gagn því þegar ég mætti í vinnu á föstudag voru allir að undrast yfir því hvað ég væri hávaxinn og hefur þetta fólk þó séð mig daglega í bráðum tvö ár. Hinum eiginlega tilgangi var einnig náð því verkir hafa linast mjög síðan þetta var og háls orðinn að mestu leyti nothæfur.

Næsti tími er í dag. Það má ekki seinna vera því næsti leikur er á morgun og að sjálfsögðu má ekki missa af honum en kannski hleyp ég ögn varlegar.

Hallelúja!

Hvers vegna vaknar fólk eldsnemma á sunnudagsmorgni? Annað hvort til að fara í kirkju eða vegna þess tillitslaus börn eru vöknuð. Eða hvort tveggja.

Einn vinnufélagi minn er mikill jesúkall. Hann er samt mjög þægilegur í umgengni og finnst ekki nauðsynlegt að aðrir séu það líka. Hins vegar er hann boðinn og búinn að tala um Jesús ef maður sýnir minnsta áhuga. Ég var að forvitnast um hvernig amrískt kirkjulíf færi fram og hann sagði mér upp og ofan af því, allt þar til ég ákvað að kirkjusókn yrði hluti af því að læra um útlenska menningu. Það voru því þrír prúðbúnir menn á misjöfnum aldri sem voru fulltrúar Gulrótargötu í messu í Southlake Boulevard Church klukkan 8:30 síðastliðin sunnudag.

Þegar við mættum í kirkjuna vorum við boðnir velkomnir af ýmsu vingjarnlegu fólki. Ég spurði um barnapössun en mér var sagt að hana væri einungis að hafa í messu klukkan 11. Hins vegar fengum við poka með alls konar dóti sem börn geta haft gaman af að leika sér með eða rífa í tætlur, allt eftir aldri og þroska.

Þegar við fengum okkur sæti var dúndrandi músík í gangi. Sex manna hljómsveit og söngvarar héldu uppi stuðinu og hefðu sómt sér vel á þjóðhátíð í Vessmannaeyju. Messuhaldið byrjaði svo á því að sérann, sem notaði ekki hátíðlegri skrúða en stuttermaskyrtu og khakibuxur, bauð alla velkomna og óskaði öllum mæðrum til hamingju með daginn (þetta var mæðradagur, sko). Hann bað allar mæður að standa upp og síðan áttu hinir, sem ekki voru mæður, að ganga að þeirri næstu og faðma hana og segja eitthvað fallegt. Þetta kom flatt upp á Íslendingana sem fannst heppilegt að hafa iðandi krakkaorm til að halda sér uppteknum.

Síðan tók við meira spilerí og ef hr. Bjarni fæst einhvern tíma til að fara í kirkju aftur verður það til þess að hlusta á tónlistina. Honum finnst lifandi tónlist afar spennandi. Þetta gekk svona í talsvert langan tíma og allir í nokkuð góðu stuði. Á meðan gengu menn um með diska með mat og drykk sem kirkjugestir áttu að neyta í samræmi við þá hefð að borða og drekka líkama Krists (ég hef aldrei skilið hvað það á að þýða og finnst það frekar óspennandi hugmynd og óska eftir almennilegri skýringu). Þetta voru ekki forláta oblátur og rauðvín eins og í íslenskri kirkju heldur tekex og trönuberjadjús. Bjarni fékk tekex en ekki djús því ég hélt að þetta væri vín og vildi ekki gefa barninu slíkt. Þegar ég sagði honum að þetta hefði verið djús varð hann grútspældur og hefur eflaust hugsað mér þegjandi þörfina. Þá var djúsinn auðvitað löngu farinn og of seint að biðja um meira. Í kjölfar matardiskanna kom auðvitað söfnunardiskurinn. Ég sá að fólk var duglegt að láta hann ganga hratt framhjá, jafnvel svo hratt að það náði ekki að veiða upp veskið áður en það rétti næsta manni diskinn. Ég kunni hins vegar ekki við að láta eina ávísun og tvo dollara verða afrakstur okkar bekkjar og athugaði hvað var í veskinu. Þar var ekkert nema nokkrir tuttugudollaraseðlar og hugsaði ég með mér að ég fengi eflaust vel launað á himnum síðar meir þegar einn þeirra rataði á diskinn.

Næst á dagskrá var ræðan. Það var ekki yfirsérann sem flutti hana heldur einn safnaðarmeðlimur. Mér skilst að þeir séu nokkrir sem skipta þessu hlutverki á milli sín og eru kallaðir hirðar. Þessi byrjaði á því að sýna vídeó á þremur skjám sem eru allt í kring þannig að enginn þarf að missa af eða fá hálsríg við að horfa á boðskapinn. Þegar hann var búinn að tala í nokkra stund var hr. Anton búinn að fá nóg af þessu öllu saman enda búinn að rífa allan pappírinn úr töskunni í frumeindir. Fyrst fór hann að emja og rymja en svo að öskra hátt þannig að það var best að hafa sig á brott. Við fórum út bakdyramegin og þar sáum við barnagæsluna sem var alveg opin. Við vitum af því næst. Þarna var líka kaffitería og leiktæki fyrir börn og ég veit ekki hvað. Það þarf enginn að láta sér leiðast í þessari kirkju.

Vinnufélagi minn varð alveg himinlifandi þegar ég sagði honum frá því að ég hefði mætt í kirkjuna en við fórum á mis því hann mætti í hina messuna. Hann sagði að gestir og þeir sem eru að mæta í fyrstu skiptin fyrir forvitni sakir séu alveg undanþegnir söfnunardiskinum þannig að ég þykist eiga inni hjá þeim. Ætli það verði ekki næst á dagskrá að mæta með alla fjölskylduna til að fá fulla þjónustu fyrir peninginn?

Gangið á guðs vegum.

Feck uf, yu stubed bastrd!

Ég vaknaði klukkan fimm í morgun til að fara að horfa á fótbolta. Félagi Colin er harður stuðningsmaður Glasgow Rangers og í dag var leikur gegn vondu köllunum í Glasgow Celtic. Svona lagað er ekki sýnt hvar sem er og því þurftum við að fara á ofurbúllununa White Rock í Dallas. White Rock er ca. 40 mílur í burtu frá okkur og því þurfti að fara svona snemma af stað þar sem leikurinn hófst klukkan 6:30.

Ég veit ekki hvað fór fram á White Rock í gærkvöldi en þegar ég fann lyktina þegar við gengum inn datt mér í hug eftirfarandi: Fjós, gubb, súrkál og gömul mjólk. Maður lætur samt ekki slíkt á sig fá þegar maður ætlar að horfa á fótbolta heldur heimtar bolla af skelfilega slæmu kaffi og slurkar því í sig orðalaust. Þarna voru um 20 stuðningsmenn Rangers til að fylgjast með sínum mönnum. Til að byrja með vorum við fleiri saman í kaffinu en svo fækkaði í kaffihópnum þar til ég var einn eftir. Hinir færðu sig í bjór og blóðugar Maríur og annað slíkt sem þykir við hæfi snemma að morgni. Auðvitað drekka menn ekki á fastandi maga heldur fá sér egg og beikon og burritos með sem fyllingu.

Það er afskaplega menningarlegt að taka þátt í svona atburði og ekki síst fræðandi. Maður lærir til dæmis fullt í ensku og hvernig á að bera sig að við að garga á sjónvarpið. Einnig fær maður að vita heilmikið um mæður leikmanna Celtic, hvaðan þeir koma og hvert þeir geta farið. Ég mæli með þessu við hvern sem er.

Ég lét þess alveg ógetið að ég hef haft taugar til Celtic alveg síðan Jóhannes "Búbbi" Eðvaldsson spilaði með þeim á áttunda áratugnum. Maður á ekki að trana skoðunum sínum fram þegar aðrir eru að kenna manni.

Rangers unnu 2 - 0.

Brölt á síðkvöldi

Hvað er betra en að þamba Red Bull klukkan tíu að kveldi til svo maður verði vel vakandi í fótbolta klukkan kortér í ellefu? Kannski að prófa nýju skóna sína? Eða bara að sofa í rúminu sínu og dreyma um nýju skóna.